Слово за Рождеството на нашиот Спасител Исус Христос од светиот отец наш Јован Златоуст

&

Гледам необична и чудесна тајна.

Ги слушам пастирите кои не свират напразно, но пеат небесна химна. Ангелите пеат, архангелите воспеваат, херувимите песнословат, серафимите славословат и сите празнуваат, гледајќи Го Бога на земјата и човекот на небесата.

Вишниот долу од икономија (снисходење), a долниот rope пo човекољубие. Денес Витлеем приличи на небото. Зашто, наместо ѕвезди, ги прими ангелите кои пеат, a наместо сонце, неописливо Го смести Сонцето на правдата. И не прашувај како, зашто каде што сака Бог, се победува природниот чин.

Зашто посака, смогна, слезе и го спаси човекот. Сите My служат на Бога во ова дело.

Денес ОНОЈ КОЈ E се paѓa и ОНОЈ КОЈ E, станува она што не беше. ОНОЈ КОЈ E Бог, станува Човек, не отстапувајќи од Божеството. Ниту преку отстапување од Божеството стана човек, ниту пак, преку напредок, од човек стана Бог.

Бивајќи Бог Слово, бестрастно стана плот, оставајќи ја Својата природа непроменета.

Бидејќи сите се веселат од радост, и јас сакам да се веселам, сакам да играм, сакам да торжествувам. Но, играм без да свирам гитара, без да носам гранки од бршлен, без да држам флејта, без да палам ламби, но наместо музички инструменти, ги носам пелените Христови.

Зашто тие ми се надеж, тие ми се живот, тие ми се спасение, тие ми се флејта, тие ми се гитара. Затоа и доаѓам нив носејќи ги, та преку нивната сила да добијам крепко слово и да речам, заедно со ангелите:

„слава на Бога во височините”; а со пастирите:

„на земјата мир, меѓу луѓето добра волја”.

Денес, Оној Кој неизречиво се роди од Отецот, од Дева се paѓа, за мене неискажливо. Но, тогаш по природа се роди предвечно од Отецот, како што знае Родителот.

&

Тоа дека денес Дева Го роди го знам. Тоа дека предвечно од Отецот се роди – верувам. И научив молкум да го почитувам Неговото раѓање, без чудни испитувања и бесполезни расправии.

Зашто, за сѐ што се однесува на Бога, не треба да се настојува на природниот происход на работите, но да се верува во силата на Оној Кој управува co cѐ.

Што има понормално од тоа мажена жена да роди?

Но, исто така, што има почудно од тоа да роди дете девица, без маж, и да остане девица? Затоа, можеме да го истражуваме тоа што станува согласно природните закони. Но, тоа што станува на начин натприроден, да го почитуваме молкум. He зашто e опасно, но зашто e необјасниво.

Кано што умешниот мајстор, наоѓајки корисна граѓа, прави прекрасен сад, така и Христос, наогајќи ги свети телото и душата на Дева, Си украси Себеси одушевен храм и на начин на кој сакаше, создаде човек во Дева, се облече во него (уште од зачнувањето) и денес доаѓа, без да се срами од човечката природа.

Зашто не го чувствуваше како навреда тоа што го носи сопственото дело, додека пак, на тварта и’ се дарува најголема слава, зашто стана облека на Творецот.

Но, што да кажам, што да проговорам?

Зашто ме восхитува чудото. Старецот на деновите стана дете, Оној Кој седи на висок и возвишен престол се полага во јасли, недопирливиот, едноставниот, несложениот и бестелесниот co раце човечки се повива.

Оној Кој ги крши оковите на гревот, co пелени се повива, зашто тоа го сака. Зашто сака бесчестието да го направи чест, неславноста да ја облече co слава и земајќи ја грубоста, да ја покаже доблест.

Затоа и го зема моето тело, за да Го примам и јас Неговото Слово. И, Оној Кој го зема моето тело, ми Го дава Својот Дух, та давајки и земајќи; да ми се даде ризницата на животот.

Но, што да кажам, што да проговорам?

„Ете, Дева ќе зачне во утробата” – повеќе не го кажуваме како да ќе се случи, но се восхитуваме како на она што веќе стана стварност.

Ha Ова Слово Божјо и Син на Дева, Кој го отвори патот во место непроодно, слава My вознесуваме, co Отецот и Светиот Дух во вечни векови.

Амин.

&

&

Originalen post ...